Magija počinje!

  • facebook
  • twitter
  • linkedin
  • email

Zalet. Ili dribling. Poslednji pogled krajičkom oka prema golu. Zamah. Kopačka dodiruje loptu. Magija počinje.

Magija počinje!
Energija se oslobađa prilikom kontakta. Lopta dobija ubrzanje. Fudbaler hvata ravnotežu doskakujući na zemlju stopalom kojim je momenat ranije snagu svoga tijela predao lopti. Ne skida pogled sa nje. Siguran je da je sve odradio savršeno. Osim njega, loptu fokusiraju svi na stadionu, jer su svjesni da se događa nešto nesvakidašnje, nešto što fudbal pozicionira na granicu između igre i umjetnosti, nešto zbog čega svi dolaze gledati 90 minuta igre svake sedmice ne bi li jednom ili dva puta u sezoni prisustvovali nečem spektakularnom, neočekivaanom, nečem što će im ostati u sjećanju čitav život.

Fudbal se igra radi pobjede. Tačno je. Tačno je i to da se samo pobjednici pamte.

Međutim, da je stvar samo u pobjedi, u tome da je u igri biti najbolji najvažnije, fudbal se ni po čemu ne bi razlikovao od borbe za tržište između Pepsija i Koka Kole, ili između Grand i Don kafe, Ariela i Tajda. A takvo takmičenje je, složićete se, dosadno za posmatrati. Učesnicima je zanimljivije, oni imaju svoje razloge.

Da u nadigravanju imamo nešto više od puke, ogoljene želje za tim da je biti prvi jedini imperativ, ultima ratio, način demostracije moći, vidimo i u zaokretu u fudbalskoj misli kojoj prisustvujemo u poslednjih nekoliko godina. Zato veliko hvala Murinju, Rehagelu i njihovim sljedbenicima što su izazvali reakciju ostatka svijeta kojima je način na koji se dolazi do cilja bitnija od cilja. Barselona, Dortmund, Arsenal i Bjelsine ekipe su izrasle ili došle do izražaja tek kao antipodi fudbalu oslobođenom od "suvišnog viška ljepote".

Ali ovo nije priča o taktici, Gvardioli, Klopu ili Vengeru. Ovde nisu važni metodika treninga, kvalitet terena na kome se igra, sferičnost lopte, jačina vjetra ili dugovi igračima. Ovo čak nije ni priča o pobjedi. U fudbalu postoji važnija stvar od pobjede.

Ovo je mali omaž suštini igre, onoj imaginarnoj čestici koja pada na uravnotežene terazije (ne one na kojima obitava FSS – te su nebaždarene godinama) i fudbalu daju karakter umjetnosti, a fudbaleru status umjetnika. Ne svakom fudbaleru. Većini nikako. Ponekom privremeno. Rijetkima za vijek vijekova.

Wikipedia kaže da je umetnost ljudska djelatnost ili proizvod ljudske djelatnosti koja ima za cilj stimulisanje ljudskih čula kao i ljudskog uma i duha. Uživanje u pobjedi i nadmoćnosti, strast koja se budi dok se napada gol pobjednika, ekstaza u kojoj se posmatrač nalazi kada se lopta zakoprca u mreži ne utiče na ljudski um i duh. Slavljenje pobjede budi u nama osnovne emocije, ne oplemenjujući našu dašu. Za to je potrebno nešto više.

Glumcu kada nastupa u predstavi, slikaru koji je izložio svoja djela ili pijanisti za klavirom nije važno samo odraditi ulogu, prodati koju sliku ili istipkati melodiju. Ne. Njima je cilj ljepotom uticati na publiku, kod nje izazvati emociju, uskovitlati im dušu, prebaciti ih u drugu dimenziju. Ostaviti utisak, trag, učiniti da se oi tom djelu vraćaju, razmišljaju o njemu, diskutuju.

I to je ono što samo odabrani fudbaleri mogu. Od poteza učiniti umjetnost. U ljudima probuditi ljepotu, oživiti im duh.

Jer šta je umjetnost i šta budi veće ushićenje u svakom ko prati fudbal do šut Džejmsa Rodrigeza protiv Urugvaja, plivanje kroz vazduh Van Persija protiv Španije, volej Zidana u finalu LŠ ili njegov penal u finalu SP, slobodan udarac Roberta Karlosa protiv Francuske 1997. godine, Van Bastenov gol Sovjetima, Maradonin lob Dike Stojanovića ili Peleov gol Šveđanima 1958. Pitanje pobjednika naspram osjećaja ljepote je u ovakvim slučajevima trivijalno.

Fudbal, hvala Bogu, nije elitistička igra, talenat se nalazi svuda, tako da i nama ponekad vrijeme uspori, dah stane, a uzdah se otme kada Milijaš pogodi rašlje sa 35 metara, kada Kleo makazicama da gol sa šesnaesterca, kada neznani junak Mladosti iz Lučana da gol panjenkom iz penala u Jagodini ili kada Dabić iz Mladosti iz Velike Obarske kao Bejl protrči i zakuca loptu pored igrača Borca iz Banja Luke (slučajno ili ne, najljepši golovi se postižu na domaćem terenu ili na najvećim takmičenjima, kada je inspiracija na vrhuncu).

Let lopte prate svi. U nevjerici. Da li je moguće da je ona toliko precizna? Da li je moguće da će ući u gol baš tu? Da li je moguće da je golman osjetio svoju nemoć dok je lopta bila 20 metara od njega? Da li... Pitanja se redaju, lopta prilazi golu, ulazi u mrežu. U prvi mah se niko ne raduje. Sekundom ćutanja, izazvanom mješavinom zbunjenošću i navjerice, odaje se počast umjetniku u kopačkama. Domaći navijači kreću u slavlje, gostujući ustaju i aplaudiraju bivajući svjesni da su doživjeli ono zbog čega iz nedelje u nedelju dolaze da gledaju fudbal, vidjevši ono što je značajnije od pobjede.

Radost domaćih navijača se lagano stišava i bučnu stihiju zamjenjuje dugotrajni aplauz čitavog stadiona kojim se istovremeno umjetniku zahvaljuje i kojim se on podstiče da nam dušu što prije obraduje novim remek djelom.

Nova sezona je počela. Nadajmo se da ćemo razloga za dugotrajni aplauz imai što više.
  • facebook
  • twitter
  • linkedin
  • email

Komentari